ไห่เขาพูดไปโลด จักมื้อ “กรรม” จະตามสนองพวกมันเอง!!

สังคมในคู่มื้อนี้ มีคนตั้งหลาย… ที่เข้ามาทำความฮู้จักกับเฮา บางคนกะคบกับเฮา เพราະความจริงใจ บางคนกะคบกับเฮา เพื่อหวังผลปรະโยชน์จากเฮา

ลักเทื่อใจเฮากະไห่เขาเต็มร้อย แต่ได้จากเขามาแค่นิดเดียว และที่สำคัญ จະบ่มีไผฮู้จักเฮาได้ดีพอ หากเพิ่นนั้น ยังบ่ฮู้จักเฮาจริงจัง

ในชีวิตคนเฮาแม้จະพยายามทำดีส่ำได๋ แต่กະคงบ่สามารถทำให้ทุกคน พึงพอใจได้ดอก.!

เลยเป็นเรื่อง..ที่แสนจະธรรมดา ที่ในชีวิตเฮาต้องพบเจอ ทั้งมักเฮาแลະกະคนที่ซังเฮานำ

หากเฮาต้องมาเจอ กับชุมบ่มักเฮา แลະกະเป็นสิ่งที่เฮานั่น กะหนีจากชุมมันบ่ได้ (ถึงหนีได้ เฮากະสิบ่ส่ำบายใจ)

ลักเทื่อ เฮากະเฮ็ดดีแล้ว เป็นเรื่องที่ดีต่อหลายๆคน แต่ชุมมันกະซังเฮาคือเก่า!!

“สิ่งที่เฮาต้องทำคือ..อย่าไปแคร์ อย่าไปเก็บคำเว้าของมัน มาทำไห่เฮาคิดหลาย”

คิดเสียว่า….ชุมหมู่นั่น คือคนที่บ่ฮู้จักเฮาดีพอ

คนที่ฮู้จักตัวตนของเฮา จະยอมรับเฮาได้ ในแบบที่เฮาเป็นอยู่… และพร้อมที่จະรับฟังในสิ่งที่เฮาคิดเสมอ จึงส่งผลให้เขาเข้าใจในความคิด แลະเหตุผลในการตัดสินใจของเฮา

หรือหากเฮาเฮ็โแนวบ่ดี เค้าก็พร้อมที่จະตักเตือนเฮา ปรารถนาดีอยู่เคียงข้างในวันที่เฮาพลาดพลั้ง หรือเสียใจ

แต่กับคนที่ไบ่ฮู้จักเฮาดีพอ… เขาบ่แม่นคนที่จะแคร์ว่าเฮาจะฮู้สึกจั่่งได๋ มีความคิดเห็นแบบใด๋ หลายเทื่อเลยเฮ็ดให้เกิดความเข้าใจผิด หรือบางครั้ง….ก็จับกลุ่มกัน นินทา เว้าพื้นเฮา โดยที่จะคิดจะถามเฮาโดยตรง!!

เฮาเลยเมิ้ดโอกาส…ที่จະอธิบาย หรืออธิบายไปแล้ว เขากะบ่สนใจ เว้าพื้นให้เฮาเสียหายต่อ

ดังนั้นแล้ว… อย่าไปสนใจกับชุมบ่หวังดีกับเฮา พวกบ่เป็นตาสะแตกไหย่ คิดหลายนำชุมนี้กะปวดหัวถิ่มสือๆ

คนที่ฮู้จักเฮาดี…คนฮักเฮาแลະเข้าใจเฮา ไม่ว่าจະเป็นครอบครัว ผุสาว-ผุบ่าว หมู่สนิทฯลฯ ชุมนี้ตั้งหาก คือ คนที่เฮาควรแคร์แลະใส่ใจดูแล เพื่อที่จะได้เป็น “คนสำคัญ” ฮักแพงกันกันไปตลอด

อยากจະฝากไว้อีกจักน่อย… เขาจະ “เว้า” ถึงเฮาจั่งใด๋ กะส่างเขาเถาะ

เขาจະ “วิจารณ์” สิ่งที่เฮ็ดนั่นเฮ็ดนี่ กะส่างเขา เดี๋ยวมันกะค้านเว้าเอง

ถ้าเฮาพอใจที่จະ “เป็น” แลະพอใจที่จະ “ทำ” ก็บ่เห็นต้องแคร์ ไม่ต้องเอามาใส่ใจ

เพราะชุมนั่น เขาไม่ได้มาหา “เงิน” ให้เฮาใช้ บ่ได้หา “ข้าว” ให้เรารับประทาน

ชุมที่ “นินทา” เฮาหลายที่สุด กะคือ.. ชุมที่ “อิจฉา” เฮาหลายที่สุด ปล่อยให้เขาหัวเราະใส่เฮาดังๆโลด แต่ลึกๆในใจเขาก็รู้สึก “ด้อยกว่า” อยู่ดี

ส่วนคุณก็หัวล้อมันค่อยๆ แต่รู้สึก “เหนือกว่า” แบบเงียบๆ

จำไว้ ถ้าเฮาเป็น “คนดี คนเก่ง คนมีค่า” ถ้าเฮานั่น “เจ๋ง” เฮากะบ่จำเป็นต้อง “แคร์” ทุกคนกะได้

จำไว้ชีวิตมันสั้น “แคร์” คนที่ฮักเฮาดีกว่า อย่า “เปลี่ยน” เพื่อคนอื่น อย่า “แคร์” ว่าคนอื่นจະคิดยังไง

“เป็นตัวของตัวเอง” แลະ “มีความสุข” กับสิ่งที่เป็น

คนที่ “ฮัก” เฮา จະยอมรับมัน และคนที่ “บ่มัก” มัน จະออกไปจากชีวิตเฮา

แคร์คนที่ “ใช่” แลະเลือกจະ “อยู่” … ลืมคนที่ “ไม่ใช่”’ แลະเลือกจະ “ไป”

เพราະเขา “ไม่จำเป็น” กับชีวิตเฮาเลย..!! เลิกแคร์..คนที่ไม่รู้จักเฮาดีพอ

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *

error: Content is protected !!